محمد بن زکریای رازی (۲۵۱ه.ق-۳۱۳ه.ق) پزشک، فیلسوف و شیمیدان ایرانی بود که آثار ماندگاری در زمینه‏ پزشکی و شیمی و فلسفه نوشته است و به عنوان کاشف الکل و جوهر گوگرد (اسید سولفوریک) مشهور است. به گفته جرج سارتن، پدر تاریخ علم: «رازی بزرگترین پزشک اسلام و قرون وسطی بود.»
این دانشمند ایرانی از آنجا که کتابهای خود را به زبان عربی می نوشت، نزد غربیان به جالینوس عرب نیز مشهور بوده است. به پاس زحمات فراوان رازی در داروسازی، روز پنجم شهریورماه هر سال (۲۷ اوت)، روز بزرگداشت زکریای رازی شیمیدان بزرگ ایرانی و روز داروسازی نامگذاری شده است.
نام وی محمد و نام پدرش زکریا و کنیه اش ابوبکر است. مورخان شرقی در کتابهایشان او را محمد بن زکریای رازی خوانده اند، اما اروپائیان و مورخان غربی از او به نام های رازس و الرازی در کتابهای خود یاد کرده اند.
به گفته ابوریحان بیرونی وی در شعبان سال ۲۵۱ هجری (۸۶۵ میلادی) در ری زاده شد و دوران کودکی و نوجوانی و جوانیاش دراین شهر گذشت. چنین شهرت دارد که در جوانی عود مینواخته و گاهی شعر می سروده است. بعدها به زرگری و سپس به کیمیاگری روی آورد.

وی در سنین بالا علم طب را آموخت. بیرونی معتقد است او در ابتدا به کیمیا اشتغال داشته و پس از آنکه در این راه چشمش در اثر کار زیاد با مواد تند و تیزبو آسیب دید، برای درمان چشم به پزشکی روی آورد. در کتابهای مورخان اسلامی آمده است که رازی طب را در بیمارستان بغداد آموخته است، در آن زمان، بغداد مرکز بزرگ علمی دوران و جانشین دانشگاه جندی شاپور بوده است و رازی برای آموختن علم به بغداد سفر کرد و مدتی نامعلوم در آنجا اقامت گزید و به تحصیل علم پرداخت و سپس ریاست بیمارستان معتضدی را بر عهده گرفت.
رازی پس از مرگ معتضد خلیفه‏ عباسی، به ری بازگشت و عهده دار ریاست بیمارستان ری شد و تا پایان عمر در این شهر به درمان بیماران مشغول بود. رازی در آخر عمرش نابینا شد، درباره علت نابینا شدن او روایتهای مختلفی وجود دارد، بیرونی سبب کوری رازی را کار مداوم با مواد شیمیایی چون بخار جیوه می داند.
رازی مردی خوشخو و در تحصیل کوشا بود. وی به بیماران توجه خاصی داشت و تا زمان تشخیص بیماری دست از آنها برنمی داشت و نسبت به فقرا و بینوایان بسیار رئوف بود. رازی برخلاف بسیاری از پزشکان که بیش‏تر مایل به درمان پادشاهان و امراء و بزرگان بودند، با مردم عادی بیش‏تر سروکار داشته است.
ابنالندیم در کتاب "الفهرست" خود میگوید: «تفقد و مهربانی به همه کس، به‏ ویژه فقراء و بیماران داشته، از حالشان جویا و به عیادتشان می رفت و مقرریهای کلانی برای آنها گذاشته بود.» رازی در کتابی به‏ نام صفات بیمارستان این عقیده را ابراز می دارد که هر کس لایق طبابت نیست و طبیب باید دارای صفات و مشخصه های ویژه ای باشد. رازی درباره‏ جاهل عالم نما افشاگریهای متعدد ی صورت داده است و با افراد کم سواد که خود را طبیب می نامیدند و اطرافیان بیمار که در طبابت دخالت می کردند به‏ شدت مخالفت می کرد و به‏ همین سبب مخالفانی داشت.